Peachtree
Peachtree Perzik likeur van Koninklijke De Kuyper, opgericht in 1695, in 1920 werd begonnen met de productie van likeuren. Ter gelegenheid van het 300-jarig bestaan kregen zij het predikaat Koninklijk. De Kuyper Peachtree is een lekkere heldere likeur, niet al te zoet, met de volle smaak van zongerijpte perziken. Ook prima te gebruiken als mixdrank en daardoor één van de meest favoriete ingrediënten in cocktails. Door de heerlijke smaak en omdat de likeur helder is makkelijk te combineren met andere (gekleurde) dranken. Drink peachtree puur gekoeld, 'on the rocks', of gemixt met frisdrank, jus d'orange of champagne.
Als mixdrank bijvoorbeeld BELLINI heerlijk zomers met 1/4e deel Peachtree perzik likeur en 3/4e deel Prosecco.
Citroen Brandewijn / Jenever
Citroenbrandewijn is een typische Nederlandse drank. Citroenbrandewijn wordt vervaardigd uit natuurlijke grondstoffen, citroenschillen en kruiden worden aan brandewijn toegevoegd waarna men deze enige tijd laat 'trekken'. Citroenbrandewijn wordt sterker gezoet dan gestookte citroen of Citroenjenever, wettelijk minimaal alcoholpercentage is 20%.
Citroenjenever wordt vervaardigd uit citroenschillen en kruiden, getrokken op alcohol alvorens deze te distilleren of te trekken op jenever.
Citroenbrandewijn en citroenjenever wordt zowel op kamertemperatuur als gekoeld of met ijs gedronken.
Els bitter
De bekende Limburgse kruidenbitter Els "aels" komt oorspronkelijk uit Beek, vroeger waren in Beek twee distilleerderijen die els stookten. Hennekens (vanaf 1821) en Smeets, beide bitters zijn nog te krijgen, maar ze worden niet meer in Beek gestookt.
Els La Vera is gebaseerd op een bijna twee eeuwen oud familierecept van de familie Hennekens en de verwante familie Sangers.
Els is een soortnaam, een eeuw geleden waren er in Limburg misschien wel tien soorten els. In de Eifel en in het Duitstalige deel van België zijn er meerdere "'elskes" te krijgen, zoals de Raerener Els uit 1836. Die wordt,  zoals de naam zegt,  vervaardigd in Raeren.
De Limburgse "aels" is niet alleen een kruidendrank, maar ook een wegkruid dat de eer heeft in de kroedwis of "kroedwösj" te zitten. Dat is een bundel van vruchten (bijvoorbeeld tarwe) en kruiden die bij het feest van Maria Tenhemelopneming (15 augustus) gewijd worden. Ze dienen dan mede om mens, huis en dier te beschermen, tegen onder meer blikseminslag.
De naam aels is een verkorting van alsem, een plantengeslacht dat officieel artemisia heet. In de kroedwösj zit de gewone soort, ook bijvoet genoemd. Els "aels" bevatte vroeger een zwaardere alsem, de artemisia absinthium, waarvan absint gestookt werd, een heftige drank die nogal wat slachtoffers eiste. Hij is daarom bijna een eeuw lang in half Europa verboden geweest. In Nederland mag absinth sinds een paar jaar met een aangepast recept weer verkocht worden.
Els La Vera is amberkleurig, heeft een licht salmiak-achtige smaak en is met een stroef tot zacht-bitter in de mond.
Schrobbeler
De naam Schrobbelèr is ontleend aan de roemrijke Tilburgse textielindustrie. De schrobbelaar of in brabants dialect: schrobbelèr, was een textielarbeider die er voor zorgde dat de wolvezels werden ontward en konden worden versponnen.
Schrobbeler is gebotteld in een stenen kruik en wordt gemaakt uit 43 kruiden en met een alcoholpercentage van 21,5 procent. Ontstaan in 1973 als lekkere borrel voor de gevoelige maag, bleek de ontdekking van Jan Wassing voor iedereen een lekkere en makkelijk drinkbaar gewaardeerde sfeerverhoger.
Uulezeiver
Deze krujendrank is gemaak van e mingsel oetgezochdje bezonjer gooi kruje van ne veurtreffelikken aafkoms, volgens e steinaad recep, op de aai meneer gebroewe oet alein mer good materiaal.
Deze kruidenlikeur is samengesteld uit een melange van streng geselecteerde edele kruiden van sublieme kwaliteit naar een aloud en strikt geheim recept, uitsluitend gebruikmakend van natuurprodukten.
Via de verkoop van deze kruidenlikeur komt per kruikje één Euro tegoed ter ondersteuning aan de Moferter Vasteloaventj door het overhandigen van een cheque tijdens de jaarlijkse carnavals-receptie door Slijterij en Wijnwinkel BIJLMAKERS aan Karnavalsvereniging Den Uul van den Grauwert Montfort.
Keizerbitter
Keizerbitter, om de mogelijke oorsprong van Keizerbitter te achterhalen, moeten we zo´n 200 jaar terug in de tijd. De woelige jaren tussen 1800 en 1810. De jaren van Napoleon de Bonaparte. Napoleon moderniseerde de oorlogsvoering drastisch. Met snelmarsen wist hij zijn legers aanzienlijk sneller op het slagveld te krijgen dan zijn tegenstanders. Zo kon hij de beste posities innemen en het moment van de aanval bepalen. Deze snelmarsen vergden natuurlijk het uiterste van zijn manschappen, met als gevolg grote vermoeidheid en.... dorst! Tussen de veldslagen door was het één van de soldaten die een drank brouwde die later befaamd zou worden onder de voor de hand liggende naam 'Keizerbitter'.
De ingrediënten - perziken, zoethout, abrikozen, laurierkers, anijsolie en citroenschil - vond hij onderweg in de natuur. Bovendien voegde hij hier meer dan 30 verschillende kruiden aan toe. De dorst van de soldaten was gelest en het moreel versterkt. Hoe dit drankje zijn uiteindelijke weg vond naar de lage landen vertelt de legende niet. Belangrijk is dat Keizerbitter nog steeds volgens het aloude recept wordt bereid. Een recept waarin natuurlijke ingrediënten en een langdurige rust een belangrijke rol spelen. In sterk geconcentreerde vorm ligt Keizerbitter namelijk maandenlang in grote stenen potten te rijpen, alvorens het gebotteld wordt in de beschermende bruine fles.
Eenmaal gerijpt ontstaat een prettige, zacht-zoete citrussmaak met een bittertje in de afdronk.
Sonnema Berenburg
Dokkum 1860. Herbergier Fedde Sonnema staat op het punt om geschiedenis te schrijven met zijn eigen recept voor beerenburg. Fedde stelde hiervoor een unieke kruidenmelange samen en liet de kruiden vervolgens trekken op zuivere jenever.
De naam `beerenburg’ is afkomstig van de Amsterdamse kruidenhandelaar Hendrik Beerenburg. Hij verkocht kant-en-klare kruidenpakketjes, waarmee een pittige kruidendrank gemaakt kon worden. De kruidenpakketjes waren speciaal samengesteld om op jenever of brandenwijn te trekken. De kruidendrank werd erg populair onder schippers. Zij dronken de kruidendrank om de elementen te trotseren en te voorkomen dat ze ziek werden. Indertijd dichtte men namelijk een heilzame werking toe aan sterke drank waarop kruiden waren getrokken.
De Friese schippers, die op hun Skûtsjes naar de Bollenstreek in het Westen voeren, brachten beerenburg van Amsterdam naar Friesland. En zo kwamen de kruidenmengsels van Hendrik Beerenburg in Dokkum terecht bij Fedde Sonnema.
De inventieve Fedde besloot de kruidendrank in zijn herberg aan de man te brengen. Eigenwijs als hij was, wilde Fedde Sonnema een persoonlijke noot toevoegen aan Hendrik Beerenburg’s kruidenmengsel. Hij zocht kruiden langs de oevers van de Friese meren, in weilanden en langs de paden en sleutelde aan de verhouding van de kruidenmelange om de drank zijn eigen, unieke karakter te geven. Uiteraard is de samenstelling geheim, er worden enkele tientallen verschillende kruiden gebruikt o.a. duizendguldenkruid, zoethout, sandelhout, gentiaanwortel, laurierblad en jeneverbes. Uiteindelijk had hij de ultieme samenstelling en zo is de Sonnema Berenburg geboren.
Dujardin Vieux
Vieux bestaat uit neutrale alcohol waaraan voor de smaak verschillende extracten worden toegevoegd. Het heeft door kleuring met karamel een donkerbruine kleur. Het alcoholgehalte is mindstens 35% en mag niet meer suiker bevatten dan 20 gram per liter. Vieux werd tot de jaren zestig onder de naam cognac verkocht. De etikettering van de flessen, compleet met sterren was een nauwelijks verholen imitatie van de grote Franse Cognac merken. De fabrikanten verzonnen Franse namen of vertaalden hun naam.
Het merk Dujardin is rond het jaar 1920 ontstaan. In die periode heeft Wenneker haar eigen receptuur voor “Hollandse Cognac” ontwikkeld. Het resultaat was een receptuur, waarin twee echte Franse bestanddelen werden verwerkt: Cognac en Eau de Vie.  De receptuur van deze Hollandse Cognac bestond toen al voor een groot deel uit Franse grondstoffen en derhalve moest de naam van dit mooie product een Franse uitstraling krijgen. De familie Van der Tuijn zwaaide inmiddels de scepter over de firma en hun familienaam “Van der Tuijn” werd in het Frans vertaald: “DUJARDIN” was het resultaat.